Το όρος Κυλλήνη ονομάστηκε από τον Κυλλήνα, γιο του Ελάτου [ή Ειλάτου], γιου του Αρκά, γιου της Καλλιστούς, του Λυκάονα. Το επίθετο ‘αιπύ’ που χρησιμοποιεί ο Ομηρος, δείχνει την αγριότητα και το κρημνώδες του υψηλού όρους.  [Σημειώνουμε πως στον στιχο 592, της ίδιας Ραψωδίας Β, μιλώντας για την Πύλο, αναφέρει   μια πόλη  ΑΙΠΥ.

 

Η ρίζα της λέξης Κυλλήνη  είναι η λέξη ΚΥΛΛΟΣ [= κοίλος], δηλαδή με πολλά κοιλώματα, σπηλιές, σε ένα από τα οποία λέει η μυθολογία πως γεννήθηκε ο Ερμής [κάτι που δεν αναφέρει εδώ ο Ομηρος].

Ενας άλλος γιος του Ελάτου, ήταν ο ΑΙΠΥΤΟΣ, τον οποίο δάγκωσε φίδι ονομαζόμενο ΣΗΨ, και πέθανε.[Παυσανίας, ΑΡΚΑΔΙΚΑ, 4, 7].  Αυτού ο  τάφος  είναι αυτός που αναφέρει  ο Ομηρος.

Επίσης, βλ.  ΑΡΚΑΔΙΚΑ, 16,3, όπου λέει ο Παυσανίας:

Τον τάφο του ΑΙΠΥΤΟΥ τον είδα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί στους περί των Αρκάδων στίχους κάνει λόγο και ο Ομηρος για το μνήμα του ΑΙΠΥΤΟΥ. Πρόκειται για έναν σωρό χώματος όχι μεγάλο, περιβαλλόμενο κυκλικά με λίθινο κρηπίδωμα. [Υπήρχε δηλ. ως το 174 μ.Χ. όταν συγγράφηκαν τα Αρκαδικά.].

[σημ. Από τον τρόπο που μιλάει ο Ομηρος, πρέπει να συμπεράνουμε πως σε αυτή την περιοχή ήταν ο αρχικος συνοικισμός των Αρκάδων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ομηρος ΔΕΝ αναφέρει την πολη ΛΥΚΟΣΟΥΡΑ ανάμεσα στις Αρκαδικές πόλεις. Η Λυκόσουρα, λέει

ένας  μύθος, πως ηταν η ΠΡΩΤΗ πόλη που είδε το φως του ήλιου. Και αυτός ο μύθος, λοιπόν, φαίνεται πως δημιουργήθηκε,  μετά τον Ομηρο.].

Επίσης, ΑΡΚΑΔΙΚΑ, 17, 1. Μετά τον τάφο του Αιπύτου, έχει κανείς την Κυλλήνη, το πιο ψηλό από τα αρκαδικά βουνά. Ενας ναός του Κυλλήνιου Ερμή στην κορυφή του βουνού έχει ήδη καταρρεύσει. Είναι φανερό πως το βουνό και ο θεός έχουν τα ονόματά τους από τον Κυλλήνα, τον γιο του Ελάτου. [σημ. Ο ψυχοπομπός Ερμής είχε το προσωνύμιο ‘Κυλλήνιος’ στην Οδύσσεια ω 1].

Ενας άλλος μύθος  λέει πως ο Αρκας [αργ. Μικρή Αρκτος], ο γιος της Καλλιστούς [αργότερα Μεγ. Αρκτος] ανατράφηκε από την ατλαντίδα

Μαια, την μητέρα του Ερμή.

 

 

 

O Πίνδαρος, στην  6η Ολυμπιακή του Ωδή, αναφέρει τον ΑΙΠΥΤΟ .

 

...ΧΡΗ ΤΟΙΝΥΝ ΠΥΛΑΣ ΥΜΝΩΝ ΑΝΑΠΙΤΝΑΜΕΝ ΑΥΤΑΙΣ:
ΠΡΟΣ ΠΙΤΑΝΑΝ ΔΕ ΠΑΡ' ΕΥΡΩΤΑ ΠΟΡΟΝ ΔΕΙ ΣΑΜΕΡΟΝ ΕΛΘΕΙΝ ΕΝ ΩΡΑ:
Α ΤΟΙ ΠΟΣΕΙΔΑΩΝΙ ΜΙΧΘΕΙΣΑ ΚΡΟΝΙΩ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΙΔΑ ΙΟΠΛΟΚΟΝ ΕΥΑΔΝΑΝ ΤΕΚΕΜΕΝ.
ΚΡΥΨΕ ΔΕ ΠΑΡΘΕΝΙΑΝ ΩΔΙΝΑ ΚΟΛΠΟΙΣ:
ΚΥΡΙΩ Δ' ΕΝ ΜΗΝΙ ΠΕΜΠΟΙΣ' ΑΜΦΙΠΟΛΟΥΣ ΕΚΕΛΕΥΣΕΝ ΗΡΩΙ ΠΟΡΣΑΙΝΕΙΝ ΔΟΜΕΝ 
ΕΙΛΑΤΙΔΑ ΒΡΕΦΟΣ,
ΟΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ ΑΝΑΣΣΕ ΦΑΙΣΑΝΑ, ΛΑΧΕ Τ' ΑΛΦΕΟΝ ΟΙΚΕΙΝ:
ΕΝΘΑ ΤΡΑΦΕΙΣ' ΥΠ' ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΓΛΥΚΕΙΑΣ ΠΡΩΤΟΝ ΕΨΑΥΣ' ΑΦΡΟΔΙΤΑΣ.

ΟΥΔ' ΕΛΑΘ' ΑΙΠΥΤΟΝ  ΕΝ  ΠΑΝΤΙ  ΧΡΟΝΩ  ΚΛΕΠΤΟΙΣΑ  ΘΕΟΙΟ  ΓΟΝΟΝ...

ΑΛΛ' Ο ΜΕΝ ΠΥΘΩΝΑΔ', ΕΝ ΘΥΜΩ ΠΙΕΣΑΙΣ
ΧΟΛΟΝ ΟΥ ΦΑΤΟΝ ΟΞΕΙΑ ΜΕΛΕΤΑ,
ΩΧΕΤ' ΙΩΝ ΜΑΝΤΕΥΣΟΜΕΝΟΣ ΤΑΥ-
ΤΑΣ ΠΕΡ' ΑΤ'ΛΑΤΟΥ ΠΑΘΑΣ.
Α ΔΕ ΦΟΙΝΙΚΟΚ'ΡΟΚΟΝ ΖΩΝΑΝ ΚΑΤΑΘΗΚΑΜΕΝΑ
ΚΑΛΠΙΔΑ Τ' ΑΡΓΥΡΕΑΝ ΛΟΧ'ΜΑΣ ΥΠΟ ΚΥΑΝΕΑΣ
ΤΙΚΤΕ ΘΕΟΦ'ΡΟΝΑ ΚΟΥΡΟΝ. ΤΑ ΜΕΝ Ο ΧΡΥΣΟΚΟΜΑΣ
ΠΡΑΥΜΗΤΙΝ Τ' ΕΛΕΙΘΥΙΑΝ ΠΑΡΕΣΤΑΣ' ΕΝ ΤΕ ΜΟΙΡΑΣ:

 

ΗΛΘΕΝ Δ' ΥΠΟ ΣΠΛΑΓΧΩΝ ΥΠ' ΩΔΙΝΕΣΣ' ΕΡΑΤΑΙΣ ΙΑΜΟΣ
ΕΣ ΦΑΟΣ ΑΥΤΙΚΑ. ΤΟΝ ΜΕΝ ΚΝΙΖΟΜΕΝΑ
ΛΕΙΠΕ ΧΑΜΑΙ: ΔΥΟ ΔΕ ΓΛΑΥΚΩΠΕΣ ΑΥΤΟΝ
ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΒΟΥΛΑΙΣΙΝ ΕΘΡΕΨΑΝΤΟ ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ ΑΜΕΜΦΕΙ
ΙΩ ΜΕΛΙΣΣΑΝ ΚΑΔΟΜΕΝΟΙ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ Δ' ΕΠΕΙ
ΠΕΤΡΑΕΣΣΑΣ ΕΛΕΥΝΩΝ ΙΚΕΤ' ΕΚ ΠΥΘΩΝΟΣ, ΑΠΑΝΤΑΣ ΕΝ ΟΙΚΩ
ΕΙΡΕΤΟ ΠΑΙΔΑ, ΤΟΝ ΕΥΑΔΝΑ ΤΕΚΟΙ: ΦΟΙΒΟΥ ΓΑΡ ΑΥΤΟΝ ΦΑ ΓΕΓΑΚΕΙΝ
ΠΑΤΡΟΣ, ΠΕΡΙ ΘΝΑΤΩΝ Δ' ΕΣΕΣΘΑΙ ΜΑΝΤΙΝ ΕΠΙΧΘΟΝΙΟΙΣ
ΕΞΟΧΟΝ, ΟΥΔΕ ΠΟΤ' ΕΚΛΕΙΨΕΙΝ ΓΕΝΕΑΝ.

 

 

...Πρέπει λοιπόν να ανοίξουμε γι’ αυτούς τις πύλες του Ύμνου:

Πρέπει να πάω σήμερα στην Πιτάνα, κοντά στον Ευρώτα:

Η Πιτάνα που λέγεται πως κοιμήθηκε με τον Ποσειδώνα, τον γιο του Κρόνου, και γέννησε ένα παιδί, την Ευάδνη με τα βιολετιά μαλλιά. Αλλά εκρυβε την χωρίς γάμο εγκυμοσύνη της στις πτυχές του φορέματός της. Και τον ορισμένο μήνα εστειλε τους θεράποντες, και τους είπε να δώσουν το παιδί να μεγαλώσει κοντά σε έναν ήρωα, τον γιο του ΕΛΑΤΟΥ, [τον Αίπυτο],  ο οποίος κυβερνούσε τους ΑΡΚΑΔΕΣ στην ΦΑΙΣΑΝΑ, είχε δε την οικία του στον Αλφειό.

Εκεί μεγαλωσε η Ευάδνη, και άγγιξε τις χάρες της Αφροδίτης στην αγκαλιά του Απόλλωνα.

 

Δεν μπόρεσε να κρυφτεί όμως από τον Αίπυτο όλο τον χρόνο που έκρυβε τον γόνο του θεού...

Αλλά αυτός [ο Αίπυτος] πήγε στην Πυθώνα, συγκρατώντας την οργή του, και δεν σκεφτόταν να μιλήσει απότομα, θέλοντας  να συμβουλευθεί το μαντείο για την αβάστακτη συμφορά.

Εκείνη δε [η Ευάδνη] έστρωσε κάτω την κόκκινη και βαθυκίτρινη  ζώνη της, και την ασημένια της κανάτα, και κάτω από ένα σύδενδρο που έριχνε γαλάζια σκιά γέννησε τον θεόφρονα γιο.

Ο χρυσόκομος θεός έστειλε την πράα Ειλειθυία και τις Μοίρες να την βοηθήσουν.

 

Από τα σπλάχνα της και με τις γλυκειές ωδίνες της γέννας ήλθε ο ΙΑΜΟΣ αμέσως στο φως.

Μέσα στην λύπη της τον άφησε στο έδαφος. Αλλά με το θέλημα των θεών, τον ανέθρεψαν δυο φίδια με γκρίζα μάτια, ταϊζοντάς τον με το άκακο φαρμάκι της μέλισσας.

Και όταν ο βασιλιάς [ο Αίπυτος] επέστρεψε από την πετρώδη Πυθώνα, ερώτησε όλους τους υπηρέτες στο σπίτι, για το παιδί που γέννησε η Ευάδνη.

Γιατί είπε πως είχε γεννηθεί από τον Φοίβο, και θα μπορούσε να γίνει για τους άνδρες της γης, ένας προφήτης έξοχος ανάμεσα σε ολους  τους θνητούς και πως  ποτέ δεν θα εξέλειπε η γενεά του...

 

 

Ο ΙΑΜΟΣ θεωρείται ο πρόγονος των ΙΑΜΙΔΩΝ, μαντικού γένους ιερέων της ΟΛΥΜΠΙΑΣ.

 

 

 

G