Η  ΑΤΗ

 

ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ Β΄, στ. 110-122

(Μιλά  ο  Αγαμέμνων προς τους  Δαναούς)

 

«Ήρωες φίλοι Δαναοί, θεράποντες του Άρη,

βαριά πολύ μ’ ετύφλωσε και μ’ έμπλεξε ο Κρονίδης.

Μου υποσχέθηκε ο σκληρός την πυργωμένη Τροίαν

πως θα πορθήσω κι ένδοξος θα γύρω στην πατρίδα

και δόλον τώρα εσκέφθηκε και αδόξως εις το Άργος

θέλει να γύρω, αφού πολύς λαός εδώ μου εχάθη.

 ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος          110

Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ,

σχέτλιος, ὃς πρὶν μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσεν

Ἴλιον ἐκπέρσαντ᾽ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,

νῦν δὲ κακὴν ἀπάτην βουλεύσατο, καί με κελεύει

δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι, ἐπεὶ πολὺν ὤλεσα λαόν. 115

 

 

Ναι, τούτο αρέσει, ως φαίνεται, του υπερηφάνου Δία,

οπού πολλών πολιτειών η άκρα δύναμίς του

τες κορυφές εξέκαμε και θα ξεκάμη ακόμα.

Είν’ εντροπή μας κι άκουσμα κακό στους απογόνους,

τόσος λαός των Αχαιών και τόσο ανδρειωμένος

πόλεμον ανωφέλευτον μ’ εχθρούς ολιγοτέρους

τόσους καιρούς να πολεμά και να μη φαίνετ’ άκρη.

 

 

 

Οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι,

ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηνα

ἠδ᾽ ἔτι καὶ λύσει· τοῦ γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον.

Αἰσχρὸν γὰρ τόδε γ᾽ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαιμὰψ οὕτω τοιόνδε τοσόνδε τε λαὸν Ἀχαιῶν      

ἄπρηκτον πόλεμον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι

ἀνδράσι παυροτέροισι, τέλος δ᾽ οὔ πώ τι πέφανται·

 

 

 

ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ Ι΄,  στ. 114-120

 

Ο Νέστωρ έχει προτείνει στον Αγαμέμνονα να ειρηνεύσει με τον Αχιλλέα

Η απάντηση του Αγαμέμνονα:

 

 

Και προς αυτόν απάντησεν ο μέγας Αγαμέμνων:

 

«Όλες μου είπες, γέροντα, σωστά τες αμαρτίες.

Έσφαλα, ναι, τ’ ομολογώ. Αντί πολλών αξίζει

λαών ο άνθρωπος που ο Ζευς ολόψυχ’ αγαπήσει.

Ως τώρα τούτον τίμησε, κι εμάς έχει αφανίσει,

αλλ’ αν και τόσο ελεεινά τυφλώθη τότε ο νους μου

να το διορθώσω επιθυμώ με ξαγοράν πλουσίαν.

 

 

 

τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·

ὦ γέρον οὔ τι ψεῦδος ἐμὰς ἄτας  κατέλεξας·    115

ἀασάμην, οὐδ᾽ αὐτὸς ἀναίνομαι. ἀντί νυ πολλῶν

λαῶν ἐστὶν ἀνὴρ ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ,

ὡς νῦν τοῦτον ἔτισε, δάμασσε δὲ λαὸν Ἀχαιῶν.

ἀλλ᾽ ἐπεὶ ἀασάμην φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας,

ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι δόμεναί τ᾽ ἀπερείσι᾽ ἄποινα.    120

 

 

ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ  Ι΄, στ. 492-518

Μιλάει ο Φοίνικας στον Αχιλλέα. Ο Φοίνικας είναι ανάμεσα στους Αχαιούς που έστειλε ο Αγαμέμνων για να μεταπείσουν τον Αχιλλέα προσφέροντάς του δώρα.

 

Εβασανίστηκα για σε, διότ’ είχα στον νουν μου,

ότι μου αρνούντ’ οι αθάνατοι παιδί  της γενεάς μου,

και σε παιδί μου σ’ έκαμα, ισόθεε Πηλείδη,

ώστε από θάνατον κακόν, αν τύχη να με σώσης.

Αλλ’ ας λυγίση η αδάμαστη ψυχή σου, Αχιλλέα.

Μην είσαι ανήλεος. Κι οι θεοί συγκλίνουν, αν κι εκείνων

ανώτερ’ είναι η αρετή και η δύναμις και η δόξα.

ὣς ἐπὶ σοὶ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα,

τὰ φρονέων ὅ μοι οὔ τι θεοὶ γόνον ἐξετέλειον

ἐξ ἐμεῦ· ἀλλὰ σὲ παῖδα θεοῖς ἐπιείκελ᾽ Ἀχιλλεῦ

ποιεύμην, ἵνα μοί ποτ᾽ ἀεικέα λοιγὸν ἀμύνῃς.     495

ἀλλ᾽ Ἀχιλεῦ δάμασον θυμὸν μέγαν· οὐδέ τί σε χρὴ

νηλεὲς ἦτορ ἔχειν· στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί,

τῶν περ καὶ μείζων ἀρετὴ τιμή τε βίη τε.

 

Και όμως την γνώμην των θεών οι άνθρωποι γυρίζουν

με κνίσσαν, με θυμίαμα, με προσευχές γλυκείες

αν εις αυτούς ασέβησαν κι επράξαν ανομίαν.

Ότ’ οι Ικεσίες του Διός του υψίστου θυγατέρες,

είναι χωλές, αλλήθωρες, στην όψιν ζαρωμένες

και φροντισμένες σέρνονται οπίσω από την Άτην.

 

καὶ μὲν τοὺς θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσι

λοιβῇ τε κνίσῃ τε παρατρωπῶσ᾽ ἄνθρωποι      500

λισσόμενοι, ὅτε κέν τις ὑπερβήῃ καὶ ἁμάρτῃ.

καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο

χωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τ᾽ ὀφθαλμώ,

αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθ᾽ ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι.

 

Κι η Άτη στερεόποδη, γερή πολύ, προτρέχει

σ’ όλην την γην και τους θνητούς προφθάνει ν’ αδικήση.

Και αυτές έρχονται πίσω της τ’ αδίκημα να σιάσουν.

Και όποιος με ευλάβειαν δέχεται τες κόρες του Κρονίδη,

τον βοηθούν και ακρόασιν στες προσευχές του δίδουν.

Και αν τες αρνείται αμάλακτος, παρακαλούν τον Δία

να στείλει ευθύς κατόπι του την Άτην, δια να πάθη

όμοια και αυτός και ολόκληρον το κρίμα να πλερώσει.

 

ἣ δ᾽ ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσας

πολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπ᾽ αἶαν

βλάπτουσ᾽ ἀνθρώπους· αἳ δ᾽ ἐξακέονται ὀπίσσω.

ὃς μέν τ᾽ αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας,

τὸν δὲ μέγ᾽ ὤνησαν καί τ᾽ ἔκλυον εὐχομένοιο·

ὃς δέ κ᾽ ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,          510

λίσσονται δ᾽ ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαι

τῷ ἄτην ἅμ᾽ ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ.

 

Και συ στες κόρες του Διός να δώσεις, ω Αχιλλέα,

το σέβας που και άλλων καλών πραϋνει την καρδίαν.

Ότι αν δώρα δεν έφερνεν και δεν εκήρυττ΄  άλλα

ο Ατρείδης, αλλά πάντοτε βαστούσε την οργήν του,

τότε δεν θα σου έλεγα ν’ αφήσεις τον θυμόν σου,

να’λθεις βοηθός των Αχαιών, όσην και αν είχαν χρείαν.

ἀλλ᾽ Ἀχιλεῦ πόρε καὶ σὺ Διὸς κούρῃσιν ἕπεσθαι

τιμήν, ἥ τ᾽ ἄλλων περ ἐπιγνάμπτει νόον ἐσθλῶν.

εἰ μὲν γὰρ μὴ δῶρα φέροι τὰ δ᾽ ὄπισθ᾽ ὀνομάζοι 515

Ἀτρεΐδης, ἀλλ᾽ αἰὲν ἐπιζαφελῶς χαλεπαίνοι,

οὐκ ἂν ἔγωγέ σε μῆνιν ἀπορρίψαντα κελοίμην

Ἀργείοισιν ἀμυνέμεναι χατέουσί περ ἔμπης·

 

 

 

ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ Τ, στ. 78-144

 

(Μιλά  ο  Αγαμέμνων προς τον Αχιλλέα και  τους  άλλους Δαναούς)

 

 

«Ήρωες φίλοι Δαναοί, θεράποντες του Άρη,

ν’ ακούετ’ ανεμπόδιστος όποιος τον λόγον έχει

η τάξις θέλει. Κι έμπειρον η διακοπή πειράζει.

Να ειπεί, ν’ ακούσει ποιος μπορεί στον θόρυβον που κανουν

τα πλήθη; Και ψηλόφωνος δειλιάει δικηγόρος.

Εις τον Πηλείδην τώρα εγώ θα εξηγηθώ κι οι άλλοι

Αργείοι κείνο οπού θα ειπώ καλά νοήσετ’ όλοι.

Πολλές φορές οι Αχαιοί μ’ ονείδισαν για τούτο,

αλλ’ αίτιος δεν είμ’ εγώ. Αλλά είναι ο Ζευς κι η Μοίρα

τότε μέσα στη σύνοδον εβάλαν εις τον νουν μου,

και του Αχιλλέως πήρα εγώ ο ίδιος το βραβείον.

Και τι θα έκανα; Ο θεός τα πάντα κατορθώνει.

Σεβαστή κόρη του Διός η Άτη η ολεθρία

κατάρατη αερόποδη, το χώμα δεν αγγίζει

ανάερ’ από τες κεφαλές γυρίζει των ανθρώπων

για να τους βλάψει, και άσφαλτα  έν απ’ τους δυο τους δένει.

 

 

 

 

 

 

 

ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος

ἑσταότος μὲν καλὸν ἀκούειν, οὐδὲ ἔοικεν

ὑββάλλειν· χαλεπὸν γὰρ ἐπισταμένῳ περ ἐόντι.  80

ἀνδρῶν δ᾽ ἐν πολλῷ ὁμάδῳ πῶς κέν τις ἀκούσαι

ἢ εἴποι; βλάβεται δὲ λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής.

Πηλεΐδῃ μὲν ἐγὼν ἐνδείξομαι· αὐτὰρ οἱ ἄλλοι

σύνθεσθ᾽ Ἀργεῖοι, μῦθόν τ᾽ εὖ γνῶτε ἕκαστος.

πολλάκι δή μοι τοῦτον Ἀχαιοὶ μῦθον ἔειπον        85

καί τέ με νεικείεσκον· ἐγὼ δ᾽ οὐκ αἴτιός εἰμι,

ἀλλὰ Ζεὺς καὶ Μοῖρα καὶ ἠεροφοῖτις Ἐρινύς,

οἵ τέ μοι εἰν ἀγορῇ φρεσὶν ἔμβαλον ἄγριον ἄτην,

ἤματι τῷ ὅτ᾽ Ἀχιλλῆος γέρας αὐτὸς ἀπηύρων.

ἀλλὰ τί κεν ῥέξαιμι; θεὸς διὰ πάντα τελευτᾷ.       90

πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται,

οὐλομένη· τῇ μέν θ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽ οὔδει

πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει

βλάπτουσ᾽ ἀνθρώπους· κατὰ δ᾽ οὖν ἕτερόν γε πέδησε.

 

 

 

 

Τον Δί’ ακόμα έβλαψε, που υπέρτατον τον λέγουν

και οι θνητοί κι οι αθάνατοι. Όμως και αυτόν η Ήρα

απάτησε αν και αδύνατη με δόλο την ημέραν

εκείνην οπού έμελλε στην πυργωμένη Θήβην

του Ηρακλή την δύναμιν η Αλκμήνη να γεννήσει.

Ότ’ είπε αυτός καυχώμενος στους αθανάτους όλους:

 

 

καὶ γὰρ δή νύ ποτε Ζεὺς ἄσατο, τόν περ ἄριστον

ἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν φασ᾽ ἔμμεναι· ἀλλ᾽ ἄρα καὶ τὸν

Ἥρη θῆλυς ἐοῦσα δολοφροσύνῃς ἀπάτησεν,

ἤματι τῷ ὅτ᾽ ἔμελλε βίην Ἡρακληείην

Ἀλκμήνη τέξεσθαι ἐϋστεφάνῳ ἐνὶ Θήβῃ.

ἤτοι ὅ γ᾽ εὐχόμενος μετέφη πάντεσσι θεοῖσι·     100

 

«Σεις όλοι αθάντοι θεοί, θεές και σεις, ακούτε

ό,τι στα στήθη μου η ψυχή να ειπώ παρακινεί με.

Θα φέρει σήμερα στο φως η οδυνοφόρα Ειλείθυα

άνδρα που γύρω των λαών θα βασιλεύση όλων.

Κατάγεται απ’ το αίμα μου και από την γενεάν μου.».

 

κέκλυτέ μευ πάντές τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι,

ὄφρ᾽ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀνώγει.

σήμερον ἄνδρα φόως δὲ μογοστόκος Εἰλείθυια

ἐκφανεῖ, ὃς πάντεσσι περικτιόνεσσιν ἀνάξει,

τῶν ἀνδρῶν γενεῆς οἵ θ᾽ αἵματος ἐξ ἐμεῦ εἰσί.   105

 

 

Κι η Ήρα του’πε η σεβαστή με δόλον εις τον νουν της:

 

«Θα φανείς ψεύτης, δεν θα ιδείς ο λόγος σου να γίνει.

Κι όρκον, Ολύμπιε, δυνατόν, αν θέλεις όμοσέ μου

που όλων τριγύρω των λαών θα βασιλεύσει εκείνος

που μες τα πόδια γυναικός την σήμερον θα πέσει

που να’ναι από το αίμα σου και από την γενεάν σου.».

 

Είπε και δεν ενόησεν ο Ζευς ποσώς τον δόλον,

και όρκον μέγαν ώμοσε, και αυτό κακό του εγίνη.

 

Κι η Ήρ’ από την κορυφήν του Ολύμπου εχύθη στ’ Άργος

το Αχαϊκόν, που εγνώριζεν εκεί του Περσηιάδου

Σθενέλου την ασύγκριτην γυναίκα, οπού βαστούσε

μες στην γαστέρα της παιδί κι εμέτρα επτά φεγγάρια.

Και αν και λειπόμηνον στο φως τον έβγαλεν η Ήρα

και της Αλκμήνης κράτησε τη γέννα και τους πόνους

κι η ίδια το’πε του Διός: «Πατέρ’ αστραποφόρε,

άκουσε κάτι. Πρόωρα άνδρας λαμπρός γεννήθη

ο Ευρυσθεύς, και βασιλεύς θα είναι των Αργείων,

πατέρας του είναι ο Σθένελος και πάππος ο Περσέας,

γένος σου. Και του στέκεται το σκήπτρο των Αργείων.».

Είπε. Στα σπλάχνα του Διός δριμύς εμπήκε πόνος.

 

 

τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·

ψευστήσεις, οὐδ᾽ αὖτε τέλος μύθῳ ἐπιθήσεις.

εἰ δ᾽ ἄγε νῦν μοι ὄμοσσον Ὀλύμπιε καρτερὸν ὅρκον,

ἦ μὲν τὸν πάντεσσι περικτιόνεσσιν ἀνάξειν

ὅς κεν ἐπ᾽ ἤματι τῷδε πέσῃ μετὰ ποσσὶ γυναικὸς    

τῶν ἀνδρῶν οἳ σῆς ἐξ αἵματός εἰσι γενέθλης.

ὣς ἔφατο· Ζεὺς δ᾽ οὔ τι δολοφροσύνην ἐνόησεν,

ἀλλ᾽ ὄμοσεν μέγαν ὅρκον, ἔπειτα δὲ πολλὸν ἀάσθη.

Ἥρη δ᾽ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,

καρπαλίμως δ᾽ ἵκετ᾽ Ἄργος Ἀχαιικόν, ἔνθ᾽ ἄρα ᾔδη

ἰφθίμην ἄλοχον Σθενέλου Περσηϊάδαο.

ἣ δ᾽ ἐκύει φίλον υἱόν, ὃ δ᾽ ἕβδομος ἑστήκει μείς·

ἐκ δ᾽ ἄγαγε πρὸ φόως δὲ καὶ ἠλιτόμηνον ἐόντα,

Ἀλκμήνης δ᾽ ἀπέπαυσε τόκον, σχέθε δ᾽ Εἰλειθυίας.

αὐτὴ δ᾽ ἀγγελέουσα Δία Κρονίωνα προσηύδα·      

Ζεῦ πάτερ ἀργικέραυνε ἔπος τί τοι ἐν φρεσὶ θήσω·

ἤδη ἀνὴρ γέγον᾽ ἐσθλὸς ὃς Ἀργείοισιν ἀνάξει

Εὐρυσθεὺς Σθενέλοιο πάϊς Περσηϊάδαο

σὸν γένος· οὔ οἱ ἀεικὲς ἀνασσέμεν Ἀργείοισιν.

ὣς φάτο, τὸν δ᾽ ἄχος ὀξὺ κατὰ φρένα τύψε βαθεῖαν·                                                                            

 

 

 

Την Άτην άρπαξεν ευθύς απ’ τες λαμπρές πλεξίδες

με την χολήν εις την καρδιά και ώμοσε μέγαν όρκον:

Ποτέ στ’ αστέρια τ’ ουρανού και στες κορφές του Ολύμπου

η Άτη, όλεθρος κοινός, στο εξής να μην πατήσει.

 

Είπε και με το χέρι του την πέταξε από τ’ άστρα

σφενδονιστά κι έφθασε αυτή στους τόπους των ανθρώπων.

 

Πάντοτ’ εστέναζε απ’ αυτήν όταν τον ποθητόν του

εβασανίζαν οι απρεπείς αγώνες του Ευρυσθέως.

 

 

 

αὐτίκα δ᾽ εἷλ᾽ Ἄτην κεφαλῆς λιπαροπλοκάμοιο[1]

χωόμενος φρεσὶν ᾗσι, καὶ ὤμοσε καρτερὸν ὅρκον

μή ποτ᾽ ἐς Οὔλυμπόν τε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντα

αὖτις ἐλεύσεσθαι Ἄτην, ἣ πάντας ἀᾶται[2].

ὣς εἰπὼν ἔρριψεν ἀπ᾽ οὐρανοῦ ἀστερόεντος  130

χειρὶ περιστρέψας· τάχα δ᾽ ἵκετο ἔργ᾽ ἀνθρώπων.

 

τὴν αἰεὶ στενάχεσχ᾽ ὅθ᾽ ἑὸν φίλον υἱὸν[3] ὁρῷτο

ἔργον ἀεικὲς ἔχοντα ὑπ᾽ Εὐρυσθῆος ἀέθλων.

 

 

Ομοίως κι εγώ πάντοτε όταν ο μέγας Έκτωρ

ακράτητος εθέριζε στες πρύμνες τους Αργείους,

η Άτη, που μ’ ετύφλωσε δεν έβγαινε απ’ τον νου μου.

Κι εάν τότ’ ετυφλώθηκα και ο Ζευς το νου μου επήρε

να το διορθώσω θέλω εγώ με ξαγοράν πλουσίαν.

Αλλά σήκω στον πόλεμον και σήκωσε τα πλήθη.

Κι όλα τα δώρα είν’ έτοιμα, κείνα που στη σκηνή σου

εχθές που ήλθε σου’ταξεν ο θείος Οδυσσέας.

Και, αν θέλεις, στάσου, κράτησε της μάχης την ορμή σου,

τα δώρα οι θεράποντες απ’ το δικό μου πλοίον

θενά σου φέρουν για να ιδείς που εξαίσια θα τα δώσω.».

 

 

ὣς καὶ ἐγών, ὅτε δ᾽ αὖτε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ

Ἀργείους ὀλέκεσκεν ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν,           135

οὐ δυνάμην λελαθέσθ᾽ Ἄτης ᾗ πρῶτον ἀάσθην.

ἀλλ᾽ ἐπεὶ ἀασάμην καί μευ φρένας ἐξέλετο Ζεύς,

ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι, δόμεναί τ᾽ ἀπερείσι᾽ ἄποινα·

ἀλλ᾽ ὄρσευ πόλεμον δὲ καὶ ἄλλους ὄρνυθι λαούς.

δῶρα δ᾽ ἐγὼν ὅδε πάντα παρασχέμεν ὅσσά τοι ἐλθὼν                                                                                

χθιζὸς ἐνὶ κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῖος Ὀδυσσεύς.

εἰ δ᾽ ἐθέλεις, ἐπίμεινον ἐπειγόμενός περ Ἄρηος,

δῶρα δέ τοι θεράποντες ἐμῆς παρὰ νηὸς ἑλόντες

οἴσουσ᾽, ὄφρα ἴδηαι ὅ τοι μενοεικέα δώσω.

 

 

 

 

ΙΛΙΑΔΟΣ  ΡΑΨΩΔΙΑ Ω, στ. 22-30

 

[Ο Ποσειδώνας, η Ήρα και η Αθηνά μισούσαν την Τροία τον Πρίαμο και τον λαό του

ένεκα της ΑΤΗΣ  του Αλέξανδρου (Πάρι).

Αυτή φυσικά ήταν η ΠΡΩΤΗ  ΑΤΗ (η πρώτη λάθος κρίση)

που οδήγησε στην σύρραξη Αχαιών – Τρώων.]

 

 

Τόσα τον θείον Έκτορα εκάκωνεν εκείνος.

Έβλεπαν οι μακάριοι θεοί και τον λυπούνταν

κι επαρακίναν τον Ερμήν τον Έκτορα να κλέψει.

Όλ’ οι θεοί τον ήθελαν, αλλ’ όχ’ η Ήρα, μήτε

ο Ποσειδών, μήτ’ η Αθηνά, που πάντοτ’ εμισούσαν

την Ίλιον, τον Πρίαμον και όλον τον λαόν του,

αφού ο Πάρις τες θεές, στην στάνην του όταν ήλθαν,

ο ασεβής αδίκησε κι επαίνεσεν εκείνην,

οπού σ’ ολέθριον έρωτα του εγίνη προξενήτρα.

 

ὣς ὃ μὲν Ἕκτορα δῖον ἀείκιζεν μενεαίνων·

τὸν δ᾽ ἐλεαίρεσκον μάκαρες θεοὶ εἰσορόωντες,

κλέψαι δ᾽ ὀτρύνεσκον ἐΰσκοπον ἀργεϊφόντην.

ἔνθ᾽ ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθ᾽ Ἥρῃ  25

οὐδὲ Ποσειδάων᾽ οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ,

ἀλλ᾽ ἔχον ὥς σφιν πρῶτον ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρὴ

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς Ἀλεξάνδρου ἕνεκ᾽ ἄτης,

ὃς νείκεσσε θεὰς ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο,

τὴν δ᾽ ᾔνησ᾽ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν.    30

 

 

 

G



[1]  Οποτε ήταν κάτι πάρα πολύ σημαντικό το ότι  ο Δίας την έριξε στην γη !!

 

Πρβλ.ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ του Ιωάννου, κεφ.  12

12:1 Και σημειον μέγα ωφθη εν τω ουρανω, γυνη περιβεβλημένη τον ηλιον, και η σελήνη υποκάτω των ποδων αυτης, και επι της κεφαλης αυτης στέφανος αστέρων δώδεκα, 2 και εν γαστρι εχουσα, και κράζει ωδίνουσα και βασανιζομένη τεκειν. 3 και ωφθη αλλο σημειον εν τω ουρανω, και ιδου δράκων μέγας πυρρός, εχων κεφαλας, επτα , και κέρατα δέκα και επι τας κεφαλας αυτου επτα διαδήματα, 4 και η ουρα αυτου σύρει το τρίτον των αστέρων του ουρανου και εβαλεν αυτους εις την γην. και ο δράκων εστηκεν ενώπιον της γυναικος της μελλούσης τεκειν, ινα οταν τέκη το τέκνον αυτης καταφάγη. 5 και ετεκεν υιόν, αρσεν, ος μέλλει ποιμαίνειν πάντα τα εθνη εν ράβδω σιδηρα. και ηρπάσθη το τέκνον αυτης προς τον θεον και προς τον θρόνον αυτου. 6 και η γυνη εφυγεν εις την ερημον, οπου εχει εκει τόπον ητοιμασμένον απο του θεου, ινα εκει τρέφωσιν αυτην ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα.

7 Και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανω, ο Μιχαηλ και οι αγγελοι αυτου του πολεμησαι μετα του δράκοντος. και ο δράκων επολέμησεν και οι αγγελοι αυτου, 8 και ουκ ισχυσεν, ουδε τόπος ευρέθη αυτων ετι εν τω ουρανω. 9 και εβλήθη ο δράκων ο μέγας, ο οφις ο αρχαιος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανας, ο πλανων την οικουμένην ολην, εβλήθη εις την γην, και οι αγγελοι αυτου μετ' αυτου εβλήθησαν. 10 και ηκουσα φωνην μεγάλην εν τω ουρανω λέγουσαν, Αρτι εγένετο η σωτηρία και η δύναμις και η βασιλεία του θεου ημων και η εξουσία του Χριστου αυτου, οτι εβλήθη ο κατήγωρ των αδελφων ημων, ο κατηγορων αυτους ενώπιον του θεου ημων ημέρας και νυκτός. 11 και αυτοι ενίκησαν αυτον δια το αιμα του αρνίου και δια τον λόγον της μαρτυρίας αυτων, και ουκ ηγάπησαν την ψυχην αυτων αχρι θανάτου. 12 δια τουτο ευφραίνεσθε, οι ουρανοι και οι εν αυτοις σκηνουντες. ουαι την γην και την θάλασσαν, οτι κατέβη ο διάβολος προς υμας εχων θυμον μέγαν, ειδως οτι ολίγον καιρον εχει. 13 Και οτε ειδεν ο δράκων οτι εβλήθη εις την γην, εδίωξεν την γυναικα ητις ετεκεν τον αρσενα. 14 και εδόθησαν τη γυναικι αι δύο πτέρυγες του αετου του μεγάλου, ινα πέτηται εις την ερημον εις τον τόπον αυτης, οπου τρέφεται εκει καιρον και καιρους και ημισυ καιρου απο προσώπου του οφεως. 15 και εβαλεν ο οφις εκ του στόματος αυτου οπίσω της γυναικος υδωρ ως ποταμόν, ινα αυτην ποταμοφόρητον ποιήση. 16 και εβοήθησεν η γη τη γυναικί, και ηνοιξεν η γη το στόμα αυτης και κατέπιεν τον ποταμον ον εβαλεν ο δράκων εκ του στόματος αυτου. 17 και ωργίσθη ο δράκων επι τη γυναικί, και απηλθεν ποιησαι πόλεμον μετα των λοιπων του σπέρματος αυτης, των τηρούντων τας εντολας του θεου και εχόντων την μαρτυρίαν Ιησου. 18 και εστάθη επι την αμμον της θαλάσσης.

 

 

[2]άω = συνηρημ, τύπος του αάω = βλάπτω. Παράγ. ΑΤΗ.

αάω [ άτη ]  = βλάπτω, συνήθως επί διανοητικής σημασίας,  διαφθείρω τον νου κάποιου, μωραίνω.

(Αμτβ.) παραπλανώμαι, κάνω λάθος

 

 

[3]Τον Ηρακλή, τον οποίο ανάγκασε ο Ευρυσθέας να τελέσει τους 12 άθλους.